گرز برزگ زندگی ممکن است سرم را بشکند اما گردنم را خرد نمی کند

گفتار مانده گار بخش یکصدو پنجاهم

تو اگر میداستی که چه زخمی دارد که چه دردی دارد خنجر از دست عزیزان خوردن از من خسته نمی پرسیدی آه ای مرد چرا تنهائی

من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید شاعر: ملک‌الشعرای بهار