زان پيش که بر سرت شبيخون آرندع

زان پيش که بر سرت شبيخون آرند
فرمای که تا بادۀ گلگون آرند
تو رز نيی ای غافل نادان که تورا
در خاک نهند و باز بيرون آرند

گر بر فلکم دست بودی چون يزدان

گر بر فلکم دست بودی چون يزدان
بر داشتمی من اين فلک را زميان
از نو فلکی دگر چنان ساختمی
کازاده به کام دل رسيدی آسان

ايکاش که جای آرميدن بودی

ايکاش که جای آرميدن بودی
يا اين ره دور را رسيدن بودی
کاش از پی صد هزار سال از دل خاک
چون سبزه اميد بر دميدن بودی

من می نه ز بهر تنگدستی نخورم

من می نه ز بهر تنگدستی نخورم

یا از غم ِ رسوایی و مستی نخورم

من می ز برای خوشدلی می خوردم

اکنون که تو بر دلم نشستی، نخورم