چون بلبل مست راه در بستان یافت

چون بلبل مست راه در بستان یافت
روی گل و جام باده را خندان یافت

آمد به زبان حال در گوشم گفت
دریاب که عمر رفته را نتوان یافت

... خیام

ناکرده گنه در اين جهان کيست بگو

ناکرده گنه در اين جهان کيست بگو
آن کس که گنه نکرد چون زيست بگو
من بد کنم و تو بد مکافات دهی
پس فرق ميان من و تو چيست بگو

قومی متفکرند در مذهب و دين

قومی متفکرند در مذهب و دين
قومی به گمان فتاده در راه يقيين
ميترسم از آنکه بانک آيد روزی
کای بيخبران راه نه آنست و نه اين

من ظاهر نيستی و هستی دانم

من ظاهر نيستی و هستی دانم
من باطن هر فراز و پستی دانم
با اين همه از دانش خود شرمم باد
گر مرتبه ای ورای مستی دانم

از جمله رفتگان این راه دراز

از جمله رفتگان این راه دراز
باز آمده کیست تا بما گوید باز
پس بر سر این دو راههٔ آز و نیاز
تا هیچ نمانی که نمی‌آیی باز

ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود

ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود

نی نام زما و نی‌نشان خواهد بود

زین پیش نبودیم و نبد هیچ خلل
زین پس چو نباشیم همان خواهد بود

شیخی به زنی فاحشه گفتا مستی

شیخی به زنی فاحشه گفتا مستی
هر لحظه به دام دگری پــا بستی
گفتا شیخا هر آن چه گویی هستم
آیا تو چنان که می نمایی هستی؟