بپيوستم اين نامۀ باستان

بپيوستم اين نامۀ باستان
پسنديده از دفتر راستان
که تا روز پيری مرا بر دهد
بزرگی و دينار و افسر دهد
نديدم جهاندار بخشنده ای
بتخت کيان بر درخشنده ای
همی داشتم تا کی آيد د پيد
جوادی که جودش نخواهد کليد

چه خوش گفت فردوسی پاکزاد

چه خوش گفت فردوسی پاکزاد		که رحمت برآن تربت پاک باد
میازار موری که دانه کش است		که جان دارد و جان شیرین و خوش است

نميرم از اين پس که من زنده ام

بسی رنج بردم در اين سال سی
عجم زنده کردم بدين پارسی

نميرم از اين پس که من زنده ام
که تخم سخن را پراکنده ام
فردوسی

نباشد همی نیک و بد پایدار

نباشد همی نیک و بد پایدار
همان به که نیکی بود یادگار
دراز است دست فلک بر بدی
همه نیکویی کن اگر بخردی
چو نیکی کنی، نیکی آید برت
... بدی را بدی باشد اندرخورت
چو نیکی نمایدت کیهان‌خدای
تو با هر کسی نیز، نیکی نمای
مکن بد، که بینی به فرجام بد
ز بد گردد اندر جهان، نام بد

سخن هر چه گویم همه گفته‌اند

سخن هر چه گویم همه گفته‌اند
بر باغ دانش همه رفته‌اند

اگر بر درخت برومند جای
نیابم که از بر شدن نیست رای
...
کسی کو شود زیر نخل بلند
همان سایه زو بازدارد گزند

توانم مگر پایه‌ای ساختن
بر شاخ آن سرو سایه فکن

کزین نامور نامهٔ شهریار
به گیتی بمانم یکی یادگار

تو این را دروغ و فسانه مدان
به رنگ فسون و بهانه مدان

ازو هر چه اندر خورد با خرد
دگر بر ره رمز و معنی برد

کنون ای خردمند وصف خرد

کنون ای خردمند وصف خرد
بدین جایگه گفتن اندرخورد

کنون تا چه داری بیار از خرد
که گوش نیوشنده زو برخورد
...
خرد بهتر از هر چه ایزد بداد
ستایش خرد را به از راه داد

خرد رهنمای و خرد دلگشای
خرد دست گیرد به هر دو سرای

ازو شادمانی وزویت غمیست
فزونی وزویت کمیست

ز نا پاکزاده مجویید امید

ز نا پاکزاده مجویید امید
که زنگی ز شستن نگردد سفید
ز نا پاکزاده امیدی بهی داشتن
همی خاک در بیزه انباشتن

درختی که تلخ است وی را سرشت

درختی که تلخ است وی را سرشت
گرش برنشانی به باغ بهشت
ور از جوی خلدش به هنگام آب
به بیخ، انگبین ریزی و شهد ناب
سرانجام گوهر به ‌کار آورد
همان میوهٔ تلخ بار آورد