گفتار مانده گار بخش یکصدو پنجاه وششم

دل شکستی که بهشتی به عطایش بدهی به بهشتت هوسی نیست , دلم را مشکن

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن منم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم که در طریقت ما کافریست رنجیدن حافظ

خبرت هست که مرغان سحر می گویند آخر ای خفته سر از خواب جهالت بردار