سید_علی_صالحی

قرار بود يكی از ميان شما
برای كودكان بی خواب اين خيابان
فانوس روشنی از رويای نان و ترانه بياورد !
قرار بود يكی از ميان شما
برای آخرين كارتون خواب اين جهان
گوشه ی لحافی لبريز از تنفس و بوسه بياورد !
قرار بود يكی از ميان شما
بالای گنبد خضرا برود
برود برای ستارگان اين شب خسته دعا كند !
پس چه شد چراغ آن همه قرار و
عطر آن همه نان و
خواب آن همه لحاف ؟!
من به مردم خواهم گفت
زورم به اين همه تزوير مكرر نمی رسد
حالا سالهاست كه
شناسنامه های ما را موش خورده است
فرهاد مرده است
و جمعه
نام مستعار همه هفته های ماست ...
#سید_علی_صالحی

مولوی

مولوی

تو بشکن چنگ ما را ای معلا
هزاران چنگ دیگر هست این جا

چو ما در چنگ عشق اندرفتادیم
چه کم آید بر ما چنگ و سرنا

رباب و چنگ عالم گر بسوزد
بسی چنگی پنهانیست یارا

ترنگ و تنتنش رفته به گردون
اگر چه ناید آن در گوش صما

چراغ و شمع عالم گر بمیرد
چو غم چون سنگ و آهن هست برجا

به روی بحر خاشاکست اغانی
نیاید گوهری بر روی دریا

ولیکن لطف خاشاک از گهر دان
که عکس عکس برق اوست بر ما

اغانی جمله فرع شوق وصلیست
برابر نیست فرع و اصل اصلا

دهان بربند و بگشا روزن دل
از آن ره باش با ارواح گویا

قیصر امین پور

موجیم و وصل ما، از خود بریدن است
ساحل بهانه‌ای است، رفتن رسیدن است

تا شعله در سریم، پروانه اخگریم

شمعیم و اشک ما، در خود چکیدن است

ما مرغ بی پریم، از فوج دیگریم

پرواز بال ما، در خون تپیدن است

پر می‌کشیم و بال، بر پرده‌ی خیال

اعجاز ذوق ما، در پر کشیدن است

ما هیچ نیستیم، جز سایه‌ای ز خویش

آیین آینه، خود را ندیدن است

گفتی مرا بخوان، خواندیم و خامشی

پاسخ همین تو را، تنها شنیدن است

بی درد و بی غم است، چیدن رسیده را

خامیم و درد ما، از کال چیدن است

قیصر امین پور

حضرت مولانا جلال الدین محمد بلخی

با آن سبک روحی گل وان لطف شه برگ سمن 

 چون او ببیند روی تو هر برگ او گردد سه من

ای گلشن تو زندگی وی زخم تو فرخندگی 

 وی بنده ات را بندگی بهتر ز ملک انجمن

گفتی که جان بخشم تو را نی نی بگو بکشم تو را 

 تا زنده ای باشم تو را چون شمع در گردن زدن

زاهد چه جوید رخم تو عاشق چه جوید زخم تو 

 آن مرده ای اندر قبا این زنده ای اندر کفن

آن در خلاص جان دود وین عشق را قربان شود 

 آن سر نهد تا جان برد وین خصم جان خویشتن

ای تافته در جان من چون آفتاب اندر حمل 

 وی من ز تاب روی تو همچون عقیق اندر یمن

( حضرت مولانا جلال الدین محمد بلخی

حافظ

ساقی به نور باده برافروز جام ما

 مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

ما در پیاله عکس رخ یار دیده‌ایم

 ای بی‌خبر ز لذت شرب مدام ما

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق

 ثبت است بر جریده عالم دوام ما

چندان بود کرشمه و ناز سهی قدان

 کاید به جلوه سرو صنوبرخرام ما

ای باد اگر به گلشن احباب بگذری

 زنهار عرضه ده بر جانان پیام ما

گو نام ما ز یاد به عمدا چه می‌بری

 خود آید آن که یاد نیاری ز نام ما

مستی به چشم شاهد دلبند ما خوش است

 زان رو سپرده‌اند به مستی زمام ما

ترسم که صرفه‌ای نبرد روز بازخواست

نان حلال شیخ ز آب حرام ما

حافظ ز دیده دانه اشکی همی‌فشان

 باشد که مرغ وصل کند قصد دام ما

دریای اخضر فلک و کشتی هلال

هستند غرق نعمت حاجی قوام ما

#حافظ

وحشی بافقی

آسوده دلان را غم شوریده سران نیست
این طایفه را غصه رنج دگران نیست
راز دل ما پیش کسی باز مگویید
هر بی بصری با خبر از بی خبران نیست
غافل منشینید زتیمار دل خویش
این شیوه پسندیده صاحبنظران نیست
ای هموطنان باری اگر هست ببندیم
این ملک اقامتگه ما رهگذران نیست
ما خسته دلان از بر احباب چو رفتیم
چشمی زپی قافله ما نگران نیست
ای بی ثمران سرو شما سبز بمانید
مقبول بجز سزکشی بی هنران نیست
در بزم هنر اهل سیاست چه نشینند
میخانه دگر جایگه فتنه گران نیست
وحشی بافقی

بانو بهبهانی

امروز وطنم خون گریه میکند

 دوباره میسازمت وطن

- اگر چه با خشت جان خویش

- ستون به سقف تو میزنم

- اگر چه با استخوان خویش

- دوباره می بویم از تو گل

- به میل نسل جوان تو

- دوباره میشویم از تو خون

- به سیل اشک روان خویش

- اگر چه صد ساله مرده ام

- بگور خود خواهم ایستاد

- که برکنم قلب اهرمن

- به نعره آنچنان خویش

- اگر چه پیرم ولی هنوز

- مجال تعلیم اگر بود

- جوانی آغاز میکنم

 - کنار نوباوگان خویش