بزرگترین راز خلقت این نیست
که چرا خدا جهان را خلق کرده است
بلکه این است که چرا
بیشعورها
را اینقدر گستاخ و منفور آفریده است .
خاویر کرمنت
Sunday, March 31, 2013
مولوی
در بتکده تا خیال معشوقه ماست
رفتن به طواف کعبه از عین خطاست
گر کعبه ازو بوی ندارد کنش است
با بوی وصال او کنش کعبه ی ماست
مولوی
رفتن به طواف کعبه از عین خطاست
گر کعبه ازو بوی ندارد کنش است
با بوی وصال او کنش کعبه ی ماست
مولوی
ایلیا ارنبورگ
اما من انسانم...
گذرگاهی صعب است زندگی؛ تنگابی در تلاطم و در جوش.
ایمان یکی چشم بند است؛ دیواری در برابر بینش.
به خیره مگو که ایمان کوه را به جنبش در می آورد،
من کوه بی جان نیستم،
انسانم من!
سنگ مقدس در این جهان بسیار است
صیقل خورده به بوسه های لبان خشکیده از عطش.
ایمان به جسم بی جان روح می بخشد، لیکن
من جسم بی جان نیستم،
انسانی زنده ام من!
من نابینایی آدمیان را دیده ام
و توفیدن گردباد را بر عرصه پیکار،
من آسمان را دیده ام
و آدمیان را سرگردان
به مهی دودگونه فروپوشیده،
مرا به ایمان، ایمان نیست.
اگراندوهگینت می کند بگو اندوهگینم.
حقیقت را بگو، نه لابه کن، نه ستایش
تنها به تو ایمان دارم ای وفاداری به قرن و به انسان!
توان تحملت ار هست شکوه مکن.
به پرسش اگر پاسخ می گویی پاسخی در خور بگوی.
در برابر رگبار گلوله اگر می ایستی مردانه بایست.
که پیام ایمان و وفا بجز این نیست!
ایلیا ارنبورگ ترجمه احمد شاملو
شاملو
ای معشوقی که سرشار از زنانگی هستی
و به جنسیت خود غرهای
به خاطر عشقت!-
ای صبور! ای پرستار!
ای مومن!
پیروزیِ تو میوهی حقیقت توست.
رگبارها و برف را
توفان و آفتاب آتشبیز را
به تحمل و صبر
شکستی.
باش تا میوهی غرورت برسد.
ای زنی که صبحانهی خورشید در پیراهن توست،
پیروزیِ عشق نصیب تو باد!
شاملو
و به جنسیت خود غرهای
به خاطر عشقت!-
ای صبور! ای پرستار!
ای مومن!
پیروزیِ تو میوهی حقیقت توست.
رگبارها و برف را
توفان و آفتاب آتشبیز را
به تحمل و صبر
شکستی.
باش تا میوهی غرورت برسد.
ای زنی که صبحانهی خورشید در پیراهن توست،
پیروزیِ عشق نصیب تو باد!
شاملو
تلخ ترین حرفت را به من بگو
تلخ ترین حرفت را به من بگو
می خواهم با دردی که از تو چیده ام
درمانی بیافرینم
که رنگ را از میان ما بردارد
و ما را در گندمگونی دنیا تنها کند
آن وقت
انسان ِ تنها با خود خواهد اندیشید
وقتی که زمستان تمام شود
آیا می توان پوست حیوانی را به او برگرداند؟
می خواهم با دردی که از تو چیده ام
درمانی بیافرینم
که رنگ را از میان ما بردارد
و ما را در گندمگونی دنیا تنها کند
آن وقت
انسان ِ تنها با خود خواهد اندیشید
وقتی که زمستان تمام شود
آیا می توان پوست حیوانی را به او برگرداند؟
انسان محصول شرایطيست
انسان
محصول
شرایطيست
كه در ان بلوغ
و
بالندگی می یابد. پس خود
را
از هیچ انسانی
"برتر"
و
در عین حال
"حقیرتر"
مپندار.
Subscribe to:
Posts (Atom)
-
سر و پا نغمه سوز و گداز است سر و پا آتش عشق و نیاز است سر و پا ناله هستم و خاموش است به ظاهر خاموش و باطن به جوش است چون آتشی سر تا به پ... -
آن چيست كه آن را نخورد هرگز زن گر مـرد خورد قوي شود او را تن نرم است و لطيف است ولي در خوردن ...
