Saturday, January 17, 2015

گذار آرد مَهِ من گاهــــــگاه از اشـــــــــتباه اینجا

گذار آرد مَهِ من گاهــــــگاه از اشـــــــــتباه اینجا
فدای اشتباهی کـــــآرد او را گاهـــــــــگاه اینجا
مگر رَه گم کند کو را گـــــــذار افــــتد به ما یارب
فراوان کن گـــــــذارِ آن مَهِ گــــــم کرده راه اینجا
کُلَه جا ماندش این جا و نیامــــــد دیگرش از پِی
نیاید فی المثل آری ، گَرَش اُفــــــــتد کُلاه اینجا
نگویم جمله با من باش و تَرکِ کامکـــــــاران کن
چو هم شاهی و هم درویش گاه آنجاو گاه اینجا
هوای ماهِ خرگــــــاهی مکن ای کـــــلبه درویش
نگنجـــد موکــــبِ کیــــــوان شکوهِ پادشـاه اینجا
توئی آن نوسفر سالک که هرشب شاهدِ توفیق
چراغت پیش پا دارد که راه اینجـــا و چـــاه اینجا
بیا کـَـــــــــز دادخـــــــواهی آن دلِ نازک نرنجانم
کدورت را فرامُــــــش کــــــــرده با آئینـه آه اینجا
سفر مپسند هرگـز شهــــــــریار از مکتب حافظ
که سِیرِ معـــنوی اینجــــا و کُنجِ خانقـــــاه اینجا
شهریار

No comments:

Post a Comment

غربت آن است که