Saturday, December 15, 2012

حافظ شیرازی---

چـون شـوم خـاک رهـش دامـن بـیـفـشاند ز من

ور بــگــویــم دل بــگـردان رو بـگـردانـد ز مـن

روی رنـگـیـن را بـه هـر کـس مـی‌نـماید همچو گل

ور بــگــویــم بــازپــوشــان بــازپــوشــانــد ز مـن

چـشـم خـود را گـفـتـم آخر یک نظر سیرش ببین

گـفـت مـی‌خـواهـی مـگر تا جوی خون راند ز من

او بـه خـونـم تـشـنـه و مـن بـر لـبش تا چون شود

کــام بــســتــانــم از او یــا داد بــســتــانـد ز مـن

گـر چـو فـرهـادم به تلخی جان برآید باک نیست

بـس حـکـایـت‌هـای شـیـریـن بـاز مـی‌مـانـد ز مـن

گـر چـو شـمـعش پیش میرم بر غمم خندان شود

ور بـــرنــجــم خــاطــر نــازک بــرنــجــانــد ز مــن

دوســتـان جـان داده‌ام بـهـر دهـانـش بـنـگـریـد

کـو بـه چـیـزی مـخـتـصـر چـون بـاز مـی‌مـاند ز من

صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غم

عـشـق در هـر گـوشـه‌ای افـسـانه‌ای خواند ز من

.

.

.

لسان الغیب حافظ شیرازی

No comments:

Post a Comment

هوشنگ ابتهاج